top of page

Hadhrat Muhammad Rasulullah (saw): Ang Dakilang Huwaran



HUNYO 2, 2023

Khutbah sa Biyernes na ibinigay ni Hazrat Mirza Masroor Ahmad (atba)


Ang Sermon ng Biyernes ay ibinigay sa Masjid Mubarak, Islamabad, Tilford, UK

'Buhay ng Banal na Propeta (saw) : Mga pangyayari na humahantong sa Labanan sa Badr'

Pagkatapos bigkasin ang Tashahhud , Ta'awwuz, at Surah al-Fatihah , Ang Huzoor Khalifatul Masih Alkhamis, Hazrat Mirza Masroor Ahmad (aba) ay nagsabi Natalakay ko na ang mga Sahabat badriyyun at ipinaliwanag ko ang iba't ibang aspeto ng kanilang buhay at mga sakripisyo sa isang serye ng mga Khutbah. . Sinabi ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na marami ang nagpahayag sa akin sa liham nila na ang buhay ng Hadhrat Rasulullah (saw) ay dapat ding maging detalyado at maipahayag sa Khutbah, ang kadahilan ay laging na-uuhaw, at at ang dahilan din ay sa pamamagitan ng pagsunod sa kanya (saw), ay nakamit ng mga sahabat ang pinakamataas na sakripisyo na walang katulad at ang matataas na martabat darajat na katayuan . at natutunan mula sa kanya ang mga bagong pamamaraan at kaalaman at bukod pa rito nakaya nilang maabot ang pinakatuktok na standard ng Ammal Sholih, nah hanggang sa kinaya nila ang paglalaganap ng Tauhid ng Allahu-Ta’ala o sila’y nagpakita ng mga akhlak hasana na huwaran, ito ay nagpapatunay na ang mga Palatandaan na ito ay dahil sa lakas ng Quwat Qudsi ng Hadhrat Sallallahu alaihi wasalam. At gayun din dahil sa ridha at pagmamahal ng Allahu-Ta’ala sa mga sahabat Radiyallāhu andum ajmain.Hindi lamang sila naniwala bagkus ay kinatawan nila ang Tauhid ng Allahu-Ta’ala na itinuro ng Hadhrat Sallallahu alaihi wasalam . Kaya importante din na isalaysay ang buhay ng Hadhrat Sallallahu alaihi wasalam

na sa mga nakalipas na taon, binigyang-diin ku ang iba't ibang aspeto ng seerat o talambuhay ng Hadhrat Rasulullah (saw) sa aking mga khutbah. Gayunpaman, ang kanyang buhay ay hindi limitado sa ilang mga aspeto o bahagi lamang ng Khutbah o talumpati. Ang kanyang mga katangian ay napakalawak na hindi man lamang ito maaaring saklawin sa kurso ng ilang mga khutba at walang hanggang kabutihan na kahit katiting na mga ammal ay walang hanggan na Hikmat. Samakatuwid, ang kanyang talambuhay ay patuloy na babanggitin Inshaa-Allah , sa katunayan, ang bawat Khutbah o talumpati ay binubuo ng ilang pagbanggit ng Seerat ng Hadhrat (saw) ang kadahilanan nito ay dahil ang ating buhay ay umiikot sa kanya, siya sallallahu alaihi wasalam ang esensya ng ating buhay, kung wala siya sallallahu alaihi wasalam hindi kumpleto ang ating relihiyon at ng ating pananampalataya, at ito ang kadahilan at ang sagot niya, nah hindi tayo makakakilos o makakagawa ayon sa Shariah na inutos ng Allahu-Ta’ala kung wala ang kanyang Sunnah.,

Sinabi ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na ngayon ay sisimulan ku ang isang serye ng mga khutbah tungkol sa Hadhrat Rasulullah (saw) kaugnay ng Labanan sa Badr. Ang seryeng ito ay magpapatuloy sa ilang mga sermon sa hinaharap. Bago banggitin ang mismong labanan, na mahalagang maunawaan ang mga pangyayari na nagbunsod sa labanan, ang mga rason kung bakit. Kahit dito makikita natin ang mga sakit na naranasan ng Hadhrat Sallallahu alaihi wasalam ang kanyang halimbawa ang nagbigay sa mga Kasamahan ng sigasig na mag-alay ng mga sakripisyo nang buong katapatan. At mga magagandang salita na binitawan Nasihat ng Hadhrat Sallallahu alaihi wasalam sa kanyang kasamahan.

Binanggit ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) ang kasulatan ng Hazrat Mirza Bashir Ahmad (ra):

'Ang buhay sa Makkah ng Hadhrat Rasulullah (saw), ang mga kalupitan na ginawa ng Quraish sa mga Muslim at ang mga pakana na kanilang ginawa upang pawiin ang Islām, ay sapat na dahilan para sumiklab ang digmaan sa pagitan ng alinmang dalawang bansa, sa bawat panahon, at sa lahat ng uri ng mga pangyayari. Pinatutunayan ng kasaysayan na bukod pa sa labis na nakakahiyang panunuya, at labis na nakakasakit na panghahamak at paninirang-puri, ang mga kuffar sa Makkah ay pilit na pinipigilan ang mga Muslim sa pag-ibadah sa Nag-iisang Diyos at pagpapahayag ng Tauhid. Sila ay napakalupit na walang awa na nilapastangan ang kanilang buhay, ang kanilang kayamanan ay inagaw nang labag sa batas, sila ay na-boycott sa pagtatangkang patayin at sirain sila, habang ang ilan ay walang awa na nashahid at ang kanilang mga kababaihan ay sinisiraan ng puri. Ito ang lawak at hangganan ng mga kalupitan na maraming Muslim ang umalis sa Makkah at nag hijrah papuntang Abyssinia. gayunpaman, ang mga quraish ay hindi pa huminto hanggang dito, naghatid pa sila ng kanilang kahalili sa pinuno najashi para ang mga kaum muslim mga Muhājirīn ay babalik sa Makkah at ang mga Quraish ay magiging matagumpay na pwersahin sila ipalabas sa relihiyon islam , o papatayin nila sila. Pagkatapos, labis na pasakit ang ipinataw sa Baginda at Pinuno ng mga Muslim, ang Hadhrat Rasụlullah saw. na ang pagmamahal ng mga Muslim ay mas mahal nila kaysa sa kanilang sariling mga kaluluwa, at siya sallallahu alaihi wasalam ay dumanas ng lahat ng uri ng pagdurusa. Nang ipahayag ang pangalan ng Allahu-Ta’ala na nagda’wa na nagtabligh ang Rasulullah, pinaulanan ng mga bato ang Hadhrat Rasụlullah (saw)  sa Ṭā’if, hanggang sa ang kanyang katawan ay nabasa ng dugo. Sa huli, sa kasunduan ng lahat ng mga kinatawan ng iba't ibang tribo ng Quraish, napagpasyahan sa mataas na Parlamento ng Makkah na si Hadhrat Rasulullah saw., ay papatayin upang ang lahat ng bakas ng Islām ay maalis, at ang Relihiyon Islam ay magwawakas magpakailanman. Pagkatapos, upang praktikal na maipatupad ang madugong resolusyong ito, ang mga kabataan ng Makkah na mula sa iba't ibang tribo ng Quraish, ay nagtipon ng isang grupo at sinalakay ang tahanan ng Hadhrat Rasulullah (saw) sa gabi   . Gayunpaman, pinrotektahan ng Allahu-Ta’ala ang Hadhrat (saw), at siya ay umalis sa kanyang tahanan - na iniwan sila ng tahimik - at siya ay sumilong sa yungib ng Thaur. Ang mga kalupitan at madugong resolusyon na ito ba ay hindi katumbas noon ng isang anunsyo ng digmaan ng Quraish? Sa mga pangyayaring ito, maaari bang igiit ng sinumang matinong indibidwal na ang Quraish ng Makkah ay hindi nakikipagdigma sa Islām at sa mga Muslim? Kung gayon ang mga kalupitan ng Quraish na ito ay hindi ba maaaring maging sapat na batayan upang matiyak ang isang depensibong digmaan ng mga Muslim? Sa ganitong mga kalagayan, maaari bang ang sinumang marangal na bansa sa mundo, na hindi nagbitiw sa sarili na mag suicide, ay tumalikod sa pagtanggap ng gayong ultimatum na ibinigay sa mga Muslim ng Quraish? Katiyakan, kung mayroon pang ibang bansa na kapalit ng mga Muslim, mas maaga pa sana silang pumasok sa larangan ng pakikipaglaban sa Quraish. Ang mga Muslim, gayunpaman, ay inutusang magpakita ng pasensya kasabar at pagpapatawad. Dahil dito, nasusulat na nang tumindi ang pag-uusig ng mga Quraish, si 'Abdur-Raḥmān bin 'Auf(ra) , at iba pang mga sahabat, ay nagpakita ng kanilang sarili sa harapan ng Hadhrat Rasulullah (saw) , at humingi ng pahintulot na labanan ang Quraish, ngunit ang Hadhrat Rasulullah (saw) ay tumugon: inni umirtu bil afwi falatukatilu

“Sa ngayon, inutusan akong magpatawad. Kaya, hindi kita mabibigyan ng pahintulot na lumaban."

Dahil dito, dinadala ng mga Kasamahan ang bawat sakit at insulto sa landas ng relihiyon, ngunit hindi binitawan at mahigpit na hinahawak ang pasensya. Nang ang pag-uusig ng mga Quraish ay nagsimulang umapaw; at natagpuan ng Allahu-Ta’ala Rabb ng sansinukob na ang banal na mensahe ay naihatid nang hindi mapag-aalinlanganan at ganap na naipahayag sa mga Quraish, noon lamang inutusan ng Diyos ang Kanyang lingkod na umalis sa lungsod. Sa ngayon, ang bagay ay lumampas na sa limitasyon ng pagpapatawad, at dumating na ang panahon na ang mga may kasalanan ay maabot ang kanilang masamang wakas. Samakatuwid, ang paglipat na ito ng Hadhrat Rasulullah (saw)   ang paghijrah niya ay isang tanda ng pagtanggap sa ultimatum ng Quraish. Ito ay isang banayad na indikasyon ng Allahu-Ta’ala ng anunsyo ng digmaan; parehong naunawaan ito ng mga Muslim at sila na mga kuffar. Dahil dito, sa panahon ng konsultasyon sa Dārun-Nadwah, nang iminungkahi ng isang indibidwal na ang Hadhrat Rasulullah (saw)   ay dapat na ipatapon mula sa Makkah, tinanggihan ng mga pinuno ng Quraish ang panukalang ito sa batayan na kung si Muḥammad ay aalis sa Makkah, ang mga Muslim ay tiyak na tatanggapin ang kanilang ultimatum at papasok sa larangan ng labanan sa pagsalungat sa kanila na lumaban sa Quraish. Sa okasyon ng ikalawang Bai'at sa 'Aqabah, nang ang tanong tungkol sa paglipat ng Hadhrat Rasulullah saw. ay bumangon sa harap ng Anṣār ng Madīnah, agad nilang sinabi, " Ito ay nangangahulugan na dapat tayong maging handa para sa digmaan laban sa buong Arabia. ” Nang ang Hadhrat Rasulullah (saw) ay umalis sa Makkah, siya ay nagbigay ng malungkot na sulyap sa mga hangganan ng lupain ng Makkah at sinabi,“O Makkah! Ikaw ay higit na minamahal ku kaysa sa lahat ng iba pang lungsod, ngunit hindi ako pinahintulutan ng iyong mga tao na manirahan dito.” Pagkatapos nito, sinabi ni Ḥaḍrat Abū Bakr (ra) , “Pinatapon nila ang Mensahero ng Diyos. Ngayon sila ay tunay na magiging mushrik. Ngayon sila ay tunay na mawawasak. ”

Sa kabuuan, hanggang sa ang Hadhrat Rasulullah (sa) ay naninirahan sa Makkah, siya ay nagtiis ng lahat ng uri ng pagdurusa, ngunit hindi humawak ng espada laban sa Quraish. Ang dahilan ay ang una, bago gumawa ng anumang hakbang laban sa Quraish, ayon sa kaugalian ng Allāh (Sunnatullah), ang ang hujjah ilahi o banal na mensahe ay kailangang maiparating nang hindi mapag-aalinlanganan, at ito ay nangangailangan ng pasensya. Pangalawa, ito rin ay pagnanais ng Diyos na ang mga Muslim ay magpakita ng isang modelo ng pagpapatawad at pasensya sa huling limitasyon kung saan ang pananatiling tahimik ay katumbas ng parang pagpapakamatay sa sarili, na hindi maituturing na isang kapuri-puri na gawa ng sinumang matinong indibidwal. Pangatlo, pinamunuan ng Quraish ang isang uri ng demokratikong pamahalaan sa Makkah at ang Hadhrat Rasulullah (saw)   ay isa sa mga mamamayan nito. Kaya naman, ang Hadhrat Rasulullah (saw) nanatili sa Makkah na isa sa isang mabuting mamamayan, iginagalang niya ang awtoridad, at hindi pinahihintulutan ang anumang bagay na makagambala sa kapayapaan, at kapag ang isyu ay lumampas na sa limitasyon ng pagpapatawad, siya ay lumipat mula roon. Pang-apat, kailangan din ang pangyaaring ito, na hanggang sa Hindi pa umabut ng sukdulan na maging karapat-dapat sa parusa ang mga quraish dahil sa kanilang mga aksyon sa Hadhrat Sallallahu alaihi wasalam at kanyang sahabah, at hanggang sa hindi pa dumating ang oras upang sila ay patawan ng parusa ng Allahu-Ta’ala, ang Hadhrat Rasụlullah (saws) ay naninirahan kasama nila, at kapag dumating na ang panahon, iyon ay ang maghijrah na sila duon. Ang dahilan ay, ayon sa Sunnatullah kaugalian ng Allāh, hanggang sa ang isang Propeta ng Diyos ay manatili sa loob ng kanyang mga tao, sila ay hindi tatamaan ng isang parusa na makakasira sa kanila. Kapag ang isang mapanirang parusa ay nalalapit, ang Propeta ay inutusang umalis sa gayong lugar. Dahil sa mga kadahilanang ito, ang paglipat ag paghijrah ng Hadhrat Rasulullah (saw)nagtataglay ng mga natatanging indikasyon sa loob nito, ngunit nakalulungkot na ang mga taong ito ay hindi nila naiintindihan, at patuloy na lumago sa kanilang paniniil at pang-aapi. Sapagkat kung ang mga Quraish ay umiwas kahit ngayon, at hindi nila tinahak ang landas ng pamimilit at pagpuwersa sa relihiyon, at pinahintulutan ang mga Muslim na mamuhay ng kapayapaan, kung gayon ang Diyos na Pinakamaawain sa mga Maawain, at ang Kanyang Sugo ay gayon din. Raḥmatullil-‘Ālamīn ay lubhang mapagmatawad . Sa katunayan, kahit noon pa man ay napatawad na sila. Gayunpaman, ang mga isinulat ng banal na utos ay dapat matupad. Ang paglipat ng Hadhrat Rasulullah (saws) ay nagsilbing panggatong sa apoy ng poot ng Quraish at sila ay tumindig nang may mas matinding sigasig at mas matinding kaguluhan kaysa dati, upang puksain ang Islam.

Bilang karagdagan sa pagdudulot ng pag-uusig at paniniil sa mga mahihirap at mahihinang Muslim, na hanggang ngayon ay nasa Makkah pa rin, ang unang gawain ng mga Quraish, sa sandaling nalaman nila na ang Hadhrat Rasụlullah (saw) ay umalis sa Makkah, ay kanilang itinakda palabas para habulin siya. Sinuri nila ang bawat daanan ng Lambak ng Bakkah, sa paghahanap sa Hadhrat Rasulullah (saw) at hanggang sa marating nila ang pasukan ng Kuweba ngThaur. Gayunpaman, tinulungan ng Allāhu Ta'ala ang Hadhrat Rasụlullah (saw)at naglagay ng ganoong tabing sa mga mata ng Quraish, na pagkaraang makarating sa mismong lugar ng destinasyon, sila ay bumalik na bigo at hindi nagtagumpay. Nang sila ay nabigo sa paghahanap na ito, gumawa sila ng pampublikong anunsyo na sinumang indibidwal na nagpabalik kay Muḥammad – patay man o buhay - ay makakatanggap ng isang daang kamelyo, na katumbas ng humigit-kumulang 20,000 Rupees sa pera ngayon.'

Ipinaliwanag ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na ito ang halaga noong panahong isinulat ni Hazrat Mirza Bashir Ahmad (ra) ang aklat na ito noong 1931. Ngayon, iyon ay katumbas ng sampu-sampung milyong pounds sa mga araw na ito.

Mga Banta ng Quraish Laban sa mga Muslim

Ang Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) ay nagpatuloy sa pagsipi, 'Maraming mga kabataang lalaki mula sa iba't ibang tribo ng Quraish ang nagtungo sa lahat ng direksyon upang hanapin ang Hadhrat Rasụlullah (saw) , sa kasakiman sa premyo. Dahil dito, ang pagtugis ni Surāqah bin Mālik, na nabanggit na sa Vol. I ng aklat na ito, at ang pagtugis niya ay isang resulta inihayag na premyo.Ngunit nabigo rin ang Quraysh sa planong ito, isang ganap na kabiguan.  Kung pagisipan natin, makikita natin na ang paggawa ng isa sa mga partido bilang isang premyo para sa pagpatay sa Pinuno ng kabilang partido ay sapat na para sa pagsiklab ng digmaan sa pagitan nila. Sa anumang kaso, nang ang pamamaraang ito ay napatunayang hindi rin matagumpay at nalaman ng Quraish na ang Hadhrat Rasulullah (saw) ay nakarating nang ligtas at maayos sa Madīnah, tulad ng nabanggit sa itaas, ang mga pinuno ng Quraish ay nagpadala ng isang napakalaking pagbabanta na liham sa punong pinuno ng Madīnah, 'Abdullāh bin Ubayy bin Sulūl, at sa kanyang mga kasamahan:

“Nagbigay ka ng proteksyon sa isang indibidwal sa amin (ibig sabihin, si Muḥammad (saw), at kami ay sumusumpa sa pangalan ni Allāh na iiwan mo siya at magpahayag ng digmaan laban sa kanya, o sa pinakamaliit, ipatapon siya mula sa iyong lungsod. Kung hindi, tiyak na titipunin namin ang aming buong hukbo at sasalakayin ka; at papatayin namin ang iyong mga lalaki at kukunin ang iyong mga babae bilang mga bihag.”

Ang pagkabalisa na maaaring kumapit sa kaawa-awang Muhājirīn dahil sa liham na ito, ngunit ang panginginig ng takot ay dumaan din sa mga Anṣār . Nang makatanggap ang Hadhrat Rasụlullah (saw) ng balita tungkol dito, pinuntahan niya si 'Abdullāh bin Ubayy mismo. Ang Hadhrat Rasulullah (saw) ay nangatuwiran sa kanya at pinatahimik siya na nagsasabing, "Ang iyong sariling kamag-anak at mga kapatid ay kasama ko, lalaban ka ba sa sarili mong mga mahal sa buhay?" Sa mga araw na ito na si Sa'd bin Mu'ādh (ra) , pinuno ng Aus, ay dumating sa Makkah para sa layunin ng 'Umrah . Nang makita siya, ang mga mata ni Abū Jahl ay napuno ng dugo sa galit at galit na galit niyang sinabi,“Nagbigay ka (pagbawal ng Diyos) ng proteksyon sa taksil na iyon (Muḥammad (saw)). Naniniwala ka ba na kaya mo siyang protektahan...?” Sa panahong ito, ang mga Quraish ay abalang-abala sa pag-aalis ng Islām na nang si Walīd bin Mughīrah, isang pinuno ng Makkah ay malapit nang mamatay, siya ay nagsimulang umiyak nang walang magawa. Ang mga tao ay nagtanong tungkol sa kanyang paghihirap, kung saan siya ay tumugon, "Natatakot ako, na baka ang relihiyon ni Muḥammad (saw) ay kumalat pagkatapos ng aking kamatayan." Ang mga pinuno ng Quraish ay tumugon sa pagsasabing, "Huwag kayong mag-alala, ginagarantiya namin na hindi namin hahayaang lumaganap ang kanyang relihiyon." Ang lahat ng mga pagkakataong ito ay kasunod ng paglipat, nang ang Hadhrat Rasulullah (saw)ay umalis sa Makkah, na nababagabag sa pag-uusig sa mga Quraish, at maaaring isipin na ang mga Quraish ay iiwan ang mga Muslim sa kanilang estado. Hindi lang ito, sa halip, nang mapansin ng mga Quraish na ang mga Aus at Khazraj ay tumangging isuko ang kanilang proteksyon sa Hadhrat Rasulullah (saw) , at nahuli na ang Islām ay maaaring mag-ugat sa Madīnah, nilibot nila ang iba pang mga tribo ng Arabia at ay nagsimulang mag-udyok sa kanila laban sa mga Muslim. Dahil ang Quraish ay nagkaroon ng natatanging impluwensya sa iba pang mga tribo ng Arabia, dahil sa kanilang pangangalaga sa Ka'bah, sa kadahilanang ito, sa sulsol ng Quraish, maraming tribo ang naging nakamamatay na mga kaaway ng mga Muslim. Ang estado ng Madīnah ay parang napaliligiran ng nagngangalit na apoy. Dahil dito, ang sumusunod na pagsasalaysay ay nabanggit na:

“Si Ubayy bin Ka'b (ra) na mula sa mga kilalang Kasamahan ay nagsalaysay, 'Nang ang Banal na Propeta Rasulullah (saw) at ang kanyang mga Kasamahan ay lumipat sa Madīnah, at ang Anṣār ay nagbigay ng proteksyon sa kanila, ang buong Arabia naman ay sama-samang tumindig laban sa ang mga Muslim. Sa panahon na iyon, ang mga Muslim ay hindi man lang ipagpaliban ang kanilang mga armas sa gabi at sa araw ay naglalakad sila ng armado sakaling may biglaang pag-atake. Sasabihin nila sa isa't isa na tingnan natin kung mabubuhay tayo hanggang sa panahong maaari tayong makatulog nang payapa sa gabi nang walang anumang takot maliban sa takot sa Diyos.'”

Ang kalagayan ng Pinuno ng Sangkatauhan mismo ay:

"Sa simula, kapag ang Hadhrat Rasụlullah (saw) ay dumating sa Madīnah, siya ay madalas na mananatiling gising sa gabi sa pangamba sa isang pag-atake ng kaaway."

Tungkol sa parehong panahon, ang Banal na Qur'ān ay nagsasaad:

“O kayong mga Muslim! At alalahanin ang panahong kayo ay kakaunti at itinuring na mahina sa lupain, at palagi kayong nangangamba na baka agawin kayo ng mga tao at lipulin kayo. Ngunit kinlungan ka ng Diyos at pinagkalooban ka ng suporta sa pamamagitan ng Kanyang Tulong at binuksan ang mga pintuan ng dalisay na mga probisyon sa iyo. Samakatuwid, dapat na kayong mamuhay bilang mapagpasalamat na mga lingkod.” (Surah Al-anfal 8:27

Ito ang kalagayan ng panlabas na pagbabanta at, kahit sa Madīnah, ang estado ay hanggang ngayon, isang malaking bahagi mula sa Aus at Khazraj ang nanindigan sa polytheism pagmumushrik. Bagama't tila kasama nila ang kanilang mga kapatid at kamag-anak, ngunit sa ganitong mga kalagayan, paano mapagkakatiwalaan ang isang mushrik? Pangalawa, ang mga mapagkunwari mga munafik, na sa simula ay tinanggap ang Islām, ngunit sa lihim na sila ay mga kaaway ng Islām, at ang kanilang presensya sa Madīnah ay nagdulot ng mga posibilidad na nagbabanta. Pangatlo, ay ang mga Hudyo, na kung saan kahit na mayroong isang kasunduan, ngunit sa mga Hudyo na ito ang halaga ng kasunduang ito ay walang halaga. Kaya naman, sa ganitong paraan, mayroong gayong mga elemento na naroroon maging sa Madīnah mismo, na hindi bababa sa isang grupo ng mga nakatagong armas laban sa mga Muslim. Ang isang maliit na kislap ng mga tribong Arabian ay sapat na upang mag-apoy ang mga nakatagong armas, at sirain ang mga Muslim ng Madīnah sa isang putok. Sa mahinang panahon na ito, na kung saan ang isang mas kritikal na panahon ay hindi pa sumisikat sa mga Muslim noon, ang banal na paghahayag ay ipinadala sa Hadhrat Rasụlullah (saw) , (na kailangan mo na ngayong kunin ang espada laban sa mga infidels na lumabas sa arena na may dalang mga espada laban sa iyo sa pang-aapi at pananalakay. Kaya ang jihad ay inihayag sa pamamagitan ng espada. (The Life & Character of the Seal of Prophets Vol II pp. 54-60)

Na ayon sa pagsasaliksik ni Hazrat Mirza Bashir Ahmad (ra) , ang unang talata tungkol sa Jihad gamit ang espada na ipinahayag sa Hadhrat Rasulullah (saw) ay noong ika-12 ng buwan ng Safar ng ikalawang taon AH na katumbas ng ika-15 ng Agosto sa taong 623 AD, ibig sabihin, Naitala rin sa ilang mga salaysay na ang ayat ito ay ipinahayag sa panahon ng paghijrah, dahil ang Hadhrat Rasụlullah (saw) ay nagsimulang magpadala ng mga mensahero para sa proteksyon ng Madinah laban sa mga tunay na pagbabanta. Sa anumang kaso, ito ang pinakaunang pagkakataon na ang Hadhrat Rasụlullah (saw) ay binigyan ng pahintulot ng Diyos na gamitin ang espada bilang pagtatanggol laban sa mga karumal-dumal na kawalang-katarungan at kalupitan na ibinibigay sa kanya. Ang talatang Qur'an na ipinahayag sa bagay na ito ay:

użina lillażīna yuqātalụna bi`annahum ẓulimụ, wa innallāha 'alā naṣrihim laqadīr

“Ang pahintulot na makipaglaban ay ipinagkaloob sa mga Muslim na ang mga hindi sumasampalataya ay humawak ng espada dahil sila (ibig sabihin, ang mga Muslim) ay ginawan ng mali - At si Allāh ay tunay na may kapangyarihang tumulong sa kanila -

Allażīna ukhrijụ min diyārihim bigairi ḥaqqin illā ay yaqụlụ rabbunallāh, walau lā daf’ullāhin-nāsa ba’ḍahum biba’ḍil lahuddimat ṣawāmi’u wa biya’uw wa ṣalawātuw wa masājidu yużkaru fīhasmullāhi kaṡīrā, wa layanṣurannallāhu may yanṣuruh, innallāha laqawiyyun ‘azīz

Yaong mga itinaboy sa kanilang mga tahanan nang walang katarungan, dahil lamang sa kanilang sinabi, 'Ang aming Panginoon ay si Allāh' - At kung si Allāh ang Kataas-taasan ay hindi itinaboy ang ilang mga tao sa pamamagitan ng iba (sa pamamagitan ng pagbibigay ng pahintulot para sa pagtatanggol na digmaan), tiyak na may mga ibinagsak na kubo na pag-aari ng mga monghe at mga simbahang Kristiyano at Mga sinagoga ng mga Hudyo at Masjid, kung saan madalas na ginugunita ang pangalan ng Diyos. At si Allāh na Kataas-taasan ay tiyak na tutulong sa sinumang tumulong sa Kanya. Walang alinlangan, si Allāh ang Kataas-taasan, ang Makapangyarihan.”'

Surah A-Hajj ayat 39-40

Sinabi ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na hindi lamang ito para sa proteksyon ng mga Muslim, ngunit sa pamamagitan ng pagbibigay ng pangalan sa mga lugar ng pagsamba ng ibang mga relihiyon, pinoprotektahan din ng talatang ito ang mga karapatan at kalayaan ng ibang mga relihiyon.

Halos isang taon pagkatapos ng paglipat ng Propeta (). Sa Medina). Ito ang petsa ng paghahayag ng talatang ito ayon sa pagsasaliksik na isinagawa ni Hazrat Mirza Bashir Ahmad Pansinin na ang ilan sa mga talata ng surah na ito ay ipinahayag sa Makkah at pagkatapos ay sa Medina, at mayroong pagkakaiba sa mga pagsasalaysay hinggil sa paghahayag nito, gaya ng binanggit sa isang pagsasalaysay din na ang talatang ito ay ipinahayag noong ang Propeta ay lumipat (sa Medina, dahil siya ay nagsimula kaagad pagkatapos ng kanyang pagdating doon sa pamamagitan ng pagpapadala ng mga armadong kumpanya sa Paikot ng lungsod upang pigilan ang mga Quraysh convoy at upang protektahan ang lungsod.

Sa anumang kaso, kung ang talatang ito ay ipinahayag kaagad pagkatapos ng paglipat o isang taon pagkatapos nito, ito ang unang pahintulot na makipaglaban bilang tugon sa pagsalakay ng mga taong nagpapataw ng pakikipaglaban dahil sa relihiyon, at iyon ay pagkatapos ng Hadhrat Sallallahu alaihi wasalam umalis sa lupain ng pamahalaan na dati niyang tinitirhan – ipinakita sa itaas. Hindi posible na lumaban ang isang tao habang nabubuhay sa ilalim ng pamahalaang ito – at pagkatapos na bumangon ang kanyang pamahalaan). Ginawa na Proteksyon ng lahat. Relihiyon, binabanggit ang templo ng bawat relihiyon.

Matapos ang Jihad ay ipataw sa pamamagitan ng espada, may kautusan na galing sa Allahu-Ta’ala ang Hadhrat Rasụlullah (saw) ay gumawa ng apat na hakbang upang protektahan ang mga Muslim mula sa kasamaan ng mga infidels, at binanggit sila ni Hazrat Mirza Bashir Ahmad ra. ng mga sumusunod: Ang Hadhrat Rasụlullah (saw) mismo ay nagsimulang lumabas sa kalapit mga tribo ng Medina at magsagawa ng mga kasunduan sa kapayapaan at seguridad sa kanila upang ang mga lugar na katabi ng Medina ay maging ligtas sa panganib.Kaugnay nito Ang Hadhrat Rasụlullah (saw) ay nagmamalasakit lalo na sa mga tribo na naninirahan sa kalsada na ang Ang mga Quraysh ay madalas na naglalakbay mula Makkah hanggang sa Levant, upang matanto ng lahat na ang mga tribong ito ang maaaring gamitin ng mga Quraysh laban sa mga Muslim, at sila ang mga taong ang poot sa mga Muslim ay nagbabanta sa kanila ng malubhang panganib.

Pangalawa, ang Hadhrat Rasụlullah (saw) ay nagsimulang magpadala ng maliliit na grupo sa iba’t ibang labas ng Medina upang alamin ang tungkol sa balita ng Quraysh at mga kapanalig nito at ang kanilang mga paggalaw.At ipaalam sa mga tao ng Quraysh na ang mga Muslim ay hindi pabaya , at sa gayon ang Medina ay mapoprotektahan mula sa biglaang pag-atake. Ang ikatlong karunungan sa likod ng pagpapadala ng mga misyong ito ay ang paghahanap ng lakas para sa mahihina at mahihirap na Muslim na naninirahan sa loob at paligid ng Makkah. Upang sumama sa mga Muslim sa Medina May mga tao pa rin sa rehiyon ng Mecca na Muslim ang puso, ngunit hindi nila naipakita ang kanilang Islam nang hayagan dahil sa takot sa mga kawalang-katarungan ng mga Quraysh, at hindi rin sila nakapag-migrate dahil sa kanilang kahinaan at kahirapan dahil pilit na pinipigilan ng mga Quraysh ang mga taong katulad nila na lumipat.

Bilang karagdagan, ang mga kita na nakuha mula sa kalakalan ng mga caravan na ito ay ginugol sa karamihan ng mga kaso sa kanilang mga pagsisikap na alisin ang Islam, at ilang mga caravan ay ipinadala sa partikular na may layunin na ang mga kita na nakuha mula sa kanila ay gugulin laban sa mga Muslim. Ang pangangalakal ay tungkol sa paggawa ng pera upang makipagdigma sa Islam. Sa kasong ito, mauunawaan ng bawat tao na ang paghahangad na harangan ang mga convoy na ito mismo ay isang ganap na lehitimong kahilingan. (‘The Life & Character of the Seal of Prophets Vol II pp. 90-92)

Sa anumang kaso, ang seryeng ito ay magpapatuloy sa hinaharap at ipagpapatuloy ko ang pag-khutbah tungkol dito sa ibang pagkakataon, Inshaa-Allah.


Mga Panalangin sa Paglilibing

Sinabi ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na pangungunahan niya ang mga panalangin sa libing ng mga sumusunod na namatay na miyembro:

Khawaja Muniruddin Qamar mula sa UK na pumanaw noong 27 Mayo 2023. Siya ay apo ng isang Kasamahan ng Hadhrat Masih Mau’ud (as) . Sa katunayan, nakita rin ng Hadhrat Masih Mau’ud (as) ang kanyang ama noong siya ay napakabata pa. Ang kanyang ama ay ang unang sentral na Pangulo ng Majlis Khuddamul Ahmadiyya (Ahmadiyya Muslim Youth Association). Si Khawaja Muniruddin Qamar ay nagkaroon ng karangalan na tumawag ng Adhan(tawag sa panalangin) sa Fazl Majid sa UK noong panahon ng Ika-apat na Khalifah Rahimahullah Nagsilbi rin siya bilang Pangulo ng lokal na Jamaat ng Fazl masjid at batney. Pagkatapos magretiro, inialay niya ang kanyang buhay sa paglilingkod sa Islam at naglingkod sa iba't ibang katungkulan. Dumalo siya sa trabaho sa opisina hanggang isang araw bago siya mamatay. Siya ay nagtataglay ng maraming dakila at banal na katangian. Naiwan niya ang kanyang asawa, dalawang anak na lalaki at dalawang anak na babae. Siya rin ang maternal na tiyuhin ng Pambansang Pangulo ng Ahmadiyya Muslim Community UK. Nanalangin ang Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na nawa'y bigyan siya ng Allahu-Ta’ala ng kapatawaran at awa at itaas ang kanyang posisyon.

Dr Mirza Mubashar Ahmad na apo ng Ikalawang Khalifah Jama’at Ahmadiyya (ra) . Pagkatapos ng kanyang pag-aaral sa Pakistan, nagtrabaho siya nang ilang oras sa Rabwah, pagkatapos nito ay naglakbay siya sa London upang mag-aral sa Royal College of Surgeons Edinburgh. Inialay niya ang kanyang buhay sa paglilingkod sa Islam, kaya bumalik siya sa Pakistan, kung saan nagsilbi siya sa Fazle Umar Hospital nang mga 50 taon. Hinirang din siya bilang miyembro ng Waqf-e-Jadid Board ng Fourth Khalifah Ahmadiyya (rh), isang post o assign sa kanya kung saan siya nanatili hanggang sa kanyang pagkamatay. Palagi niyang inaalagaan ang kanyang mga kamag-anak. Nagkaroon din siya ng pagkakataon na paglingkuran at pakitunguhan ang mga elder sa kanyang pamilya, kasama ang pakikitungo sa iba na kapos-palad. Nagbigay din siya ng tulong pinansyal para sa mga batang babae upang makapag-aral at tumulong pa sa pagpopondo sa kanilang mga kasal. Siya ay may malalim na koneksyon sa mga Khilafat . Hindi lamang siya ay kamag-anak ng mga Khulfah sa kanyang buhay, ngunit siya ay palaging nagpapakita ng malaking paggalang at karangalan para sa kanila. Sinabi ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na sa kabila ng pagiging senior sa edad, si Dr Mirza Mubashar Ahmad ay palaging tinatrato siya nang may malaking paggalang. Sa kanyang huling karamdaman, ang Ikaapat na Caliph (rh)hiningi si Dr Mirza Mubashar Ahmad, na agad na naglakbay upang makasama niya at nanatili sa kanya hanggang sa kanyang pagkamatay. Madalas siyang naglalakbay upang tumulong sa paggamot sa Ikaapat na Khalifatul Masih (rh) sa panahon ng karamdaman. Kahit na ang mga hindi Ahmadis at mga kalaban ng Ahmadiyya Muslim Jama’at ay palihim na dadalaw sa kanya upang magpagamot. May isang maliit na kutsara na gagamitin ng Hadhrat Masih Mau’ud (as) upang uminom ng gamot sa panahon ng kanyang karamdaman. Ang parehong kutsara ay nakuha ni Dr Mirza Mubashar Ahmad, na kung minsan ay ginagamit niya para sa kapakanan ng mga pagpapala habang nagbibigay ng gamot sa ilan sa kanyang mga pasyente. Ang kanyang pagkawala ay lubos na naramdaman ng lahat, kapwa Ahmadis at hindi Ahmadi gayundin ang mga kawani ng ospital kasama ng marami pang iba. Maraming tao ang sumulat sa Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba)ng magagandang relasyon na pinananatili niya sa lahat. Sinabi ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na ang mga pinupuri pagkatapos ng kanilang pagkamatay ay patungo sa Langit. Ipinanalangin ng Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na ito ay mapatunayang totoo sa kaso ni Dr Mirza Mubashar Ahmad. Nanalangin ang Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) na nawa'y bigyan siya ng Allahu-Ta’ala ng kapatawaran at awa at pagkalooban siya ng lugar sa piling ng Kanyang minamahal.

Syeda Amatul Basit na asawa ni Syed Mahmood Ahmad Basit. Siya ay anak ni Syed Abdul Razzaq Shah at pamangkin ni Hazrat Umm Tahir. Siya ay regular sa pag-aalay ng mga panalangin, kabilang ang Tahajjud (kusang pagdarasal bago ang bukang-liwayway). Palagi siyang nangunguna sa pagtulong sa mahihirap. Naiwan niya ang kanyang asawa, isang anak na lalaki at dalawang anak na babae. Siya ay minamahal ng lahat at nagkaroon ng malalim na pagmamahal para sa Khilafat . Siya ay hindi kailanman nagpahayag ng kanyang sariling sakit at sa halip ay nakatuon sa paglilingkod sa mahihirap at sangkatauhan, maging sa pisikal na paglilingkod sa kanila, pagdarasal para sa kanila o pagbibigay ng limos. Siya ay napaka madasalin at nagkaroon ng malakas na koneksyon sa Diyos. Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba)nanalangin na nawa'y bigyan siya ng Allah ng kapatawaran at awa, itaas ang kanyang posisyon at bigyang-daan ang kanyang mga anak na ipagpatuloy ang pamana ng kanyang mga birtud.

Sharif Ahmad Bandesha ng Faisalabad, Pakistan. Ang kanyang anak, si Rahmatullah Bandesha, ay isang Misyonaryo. Naglingkod siya bilang lokal na Pangulo ng Jamaat sa kanyang nayon sa mahabang panahon. Nagtaglay siya ng maraming magagandang katangian. Siya ay may mataas na pamantayan ng panalangin, naglingkod sa mahihirap, at nagpanatili ng mabuting ugnayan sa kanyang pamilya at sa lahat ng iba pa. Naiwan siya ng limang anak na lalaki at tatlong anak na babae. Ang Hadhrat Sayyidina Amirul Mu’minin (aba) ay nanalangin na nawa'y bigyan siya ng Allahu-Ta’ala ng kapatawaran at awa, itaas ang kanyang posisyon at bigyang-daan ang kanyang mga anak na ipagpatuloy ang pamana ng kanyang mga birtud.

Ameen.

Jazakumullah Ahsanal Jaza

Assalamualaikum-warahmatullahi-Ta’ala-wa-barakatuhu


2 views

Comments


bottom of page